در مكتب اهل بيت - معاونت امور فرهنگى مجمع جهاني اهل بيت - الصفحة ٣٦ - شبهاتى درباره رجعت
از آن جوهره است، پس صرف اين كه عقيده اى از اعتقادات اديان سابق، جزء اسلام باشد، موجب ايراد بر آن نيست.
تازه اين در صورتى است كه فرض كنيم كه رجعت، از اعتقادات يهود باشد (چنان كه احمد امين ادّعا مى كند!).
بنابر اين، گفتار احمد امين، شگفت انگيز وباطل است. گويا او از روشن ترين و بارزترين اعتقادات اسلامى درباره پيامبران گذشته بى اطّلاع است.
خود قرآن كريم، واقع شدن رجعت، ميان بنى اسرائيل را عنوان كرده است. تشيّع نيز خطّى است كه از روح اعتقادات پيامبران گذشته وجوهره آن- كه در تمام رسالتها ثابت است- سخن گفته است.
٤- چگونه بين اعتقاد به رجعت و بين اين گفتار خداوند جمع مى كنيد كه مى فرمايد:
وَحَرَامٌ عَلَى قَرْيَةٍ أَهْلَكْنَاهَا أَنَّهُمْ لا يَرْجِعُونَ.[١]
«و حرام است بر شهرها و آباديهايى كه (بر اثر گناه) نابودشان كرديم (كه به دنيا بازگردند) آنان هرگز باز نخواهند گشت».
اين آيه بازنگشتن ظالمان به دنيا را بيان مى كند، پس اگر ما قايل به رجوع برخى از آنان شويم، اين اعتقاد، مخالف با آيه خواهد بود؟
در جواب بايد گفت كه اعتقاد به رجعت، مخالفتى با آيه ندارد؛ زيرا آيه شريفه در باره گروهى خاص از ستمگران است و آنان
[١] - انبيا( ٢١): ٩٥.