قبلًا گذشت كه ازدواج موقّت، مثل ازدواج دائم، داراى شرايط وقيودى است، مانند: عقد، مهر، وقت معين، عقل، بلوغ، نبودن مانع شرعى (از قبيل وابستگى نسبى، يا سببى، يا شير خوارگى وغير ذلك ...).

ولى در زنا، نه عقدى وجود دارد، نه فرزند به پدرش مى رسد ونه از او ارث مى برد ونه رابطه زناشويى هست ونه عدّه‌اى بر آن مقرّر شده‌است!؟ بنابراين، «متعه» را مشابه «زنا» جلوه دادن، ادّعايى باطل وگوينده آن، شخصى بى منطق و اهل جدل است.

آرى، شايد بتوان گفت كه «ازدواج موقّت»، حكمى شرعى است كه مورد سوء استفاده افرادى پست وبيمار دل قرار مى گيرد.

در جواب مى توان گفت: دنيا پر از مسائل مثبتى است كه مورد سوء استفاده افراد بدطينت قرار مى گيردكه راه حلّ اين موارد، تحريم آن مسائل نيست بلكه براى حلّ آن بايد راهكارهايى پيدا كرد تا بين اين مسائل وبين سوء استفاده از آن فاصله ايجاد شود؛ بنابر اين، حاكم اسلامى، مى تواند براى نجات اين حكم شرعى از چنگال سوء استفاده كنندگان، شرايطى در تأييد حكم ازدواج موقّت تصويب كند.