دليل ديگرى كه دلالت بر عدم نسخ آيه «متعه» دارد، اين است كه: تا زمان پيدايش مذاهب چهارگانه در قرنهاى سوّم وچهارم، عمل به ازدواج موقّت از نظر صحابه، تابعين وفقها مشهور بوده است.

شاهد براين مطلب روايتى است كه بخارى ومسلم در كتابهاى خود از سلمة بن اكوع، جابر بن عبد الله انصارى، عبد الله بن مسعود، ابن عبّاس، سبرة بن معبد، ابوذر غفارى، عمران بن حصين واكوع بن عبدالله اسلمى روايت كرده اند[١].

مسلم در باب «نكاح متعه» تعدادى روايت از جابر بن عبدالله وابى زبير آورده است كه آن دو، در زمان پيامبر اكرم (ص) وابو بكر، به متعه عمل نمودند تا اين كه عمر بن خطّاب آن را ممنوع كرد.

در صحيح بخارى آمده است كه:

«عمران بن حصين گفت: آيه متعه در كتاب خدا نازل شد وما آن را در زمان رسول خدا (ص) انجام داديم وقرآن پس از آن، چيزى را كه آن را تحريم نمايد، نازل نفرمود وپيغمبر (ص) از آن منع نكرد

[١] - ر. ك: صحيح مسلم با شرح نووى: ٩/ ١٨٩- ١٧٩؛ صحيح بخارى كتاب التفسير باب ٣٣/ ح ٤١٥٦؛ كتاب النكاح باب ٣٢/ ح ٤٧٢٤؛ كتاب الاعتصام باب ٢٨/ ح ٦٨١٩ ..