موضعگيرى خليفه را قبول نمى كردند و حتّى آن را رد مى كردند؛ چرا كه آنان در زمان رسول خدا (ص) و ابوبكر، بدان عمل مى نمودند وچنانچه نسخى وجود داشت، بايد آشكار مى شد.

علاوه بر آن، اين ادّعاها با سخن خود خليفه دوّم، تعارض دارد؛ چرا كه او گفت:

«متعتان كانتا على عهد رسول الله (ص) و أنا أنهى عنهما و اعاقب عليهما».

يعنى: «دو نوع متعه در زمان رسول خدا (ص) وجود داشت ومن آن دو را منع مى كنم و بجا آورنده آن دو را كيفر مى كنم».

پس اگر در اين جا نسخى وجود داشت، آن را به زمان آن حضرت نسبت مى داد، درحالى كه به آن حضرت نسبت نداده است.

بنابراين، ادّعاهاى بيان شده درباره نسخ، با سخن خليفه دوّم تعارض دارد.

حادثه ديگرى وجود دارد كه حكايت نسخ را به رسوايى كشانده است. طبرى در حوادث سال ٢٣ ه-. ق. روايت مى كند:

«عمران بن سواده وارد بر خليفه دوّم شد وچيزهايى كه مردم درباره آن صحبت مى كنند- از قبيل امورى كه عمر آن را پديد آورده و مردم از آنها ناراضى مى باشند (از جمله تحريم متعه)- ياد آور شد وگفت: مى گويند: تو متعه زنان را حرام كرده اى وحال آن كه آن يك نوع تسهيل از جانب خداست. ما با يك مشت [پول‌] متعه مى كرديم وتا سه‌