صهيونيست) و آن اراضى كه به رنگ سبز مشخص گرديده، اراضى اشغال شده در سال ١٩٦٧ ميلادى است كه هم‌اكنون اكثريت جمعيت فلسطين در اين دو بخش، يعنى كرانه‌ى باخترى‌West BANK و نوار غزه(GazaStrip) ، ساكن هستند. بطور كلى منابع آب اين منطقه به سه حوضه‌ى آبريز تقسيم مى‌شوند (نقشه‌ى شماره ٢). اول:

حوضه‌ى آبريز درياى طبريا- كه رژيم غاصب آن را درياى گاليله(SeaofGalilee) مى‌نامد- ورودى اصلى اين حوضه، رودخانه اردن است كه داراى سرشاخه‌هايى چون حسبانى(Hassbani) از لبنان، يرموك(Yarmouk) در سوريه، زرقا(Zarqa) در اردن و دان(Dan) در فلسطين اشغال شده است. دوم: حوضه‌ى آبخيز كرانه‌ى باخترى (آبخيز كوهستانى‌MountainAquifer ) كه اكثراً تحت اراضى اشغال شده ١٩٦٧ و متعلق به فلسطينيان است. سوم: حوضه‌ى آبخيز ساحلى(CoastalAquifer) كه ١٣ آن تحت اراضى نوار غزه و در امتداد سواحل درياى مديترانه واقع است. اين حوضه‌هاى سه‌گانه در نقشه‌ى شماره ٢ مشاهده مى‌شود.[١]

مرورى بر سابقه‌ى تصاحب منابع آب‌

غصب منابع آب (به همراه غصب سرزمين)، در ابتدا با تلاش يك جانبه‌ى رژيم صهيونيستى براى تسلط بر منابع آبى منطقه شمال با احداث طرح خط انتقال آب ملى(NationalWater Carrier) عملى شد. اين طرح در سال ١٩٦٤ اجرا گرديد تا آب را از مناطق نيمه‌خشك شمال به مناطق خشك جنوبى انتقال دهد. اين طرح با انتقال و انحراف آب از رودخانه اردن آغاز و در گوشه‌ى شمال غربى درياچه طبريا، آب را از ٢١٣ متر زير سطح دريا به ارتفاعات ١٥٠ متر بالاتر از سطح دريا، پمپاژ مى‌كند. اين خط انتقال شامل ٢٠٠ كيلومتر كانال باز، تونل و خطوط لوله است. هر چند براى انتقال ٣٢٠ ميليون مترمكعب آب طراحى شده، ولى عملًا بين ٤٢٠ تا ٤٥٠ ميليون مترمكعب را هر ساله، بويژه در دهه‌ى ١٩٨٠، انتقال داده است.

[١] - اين نقشه توسط صهيونيست‌ها طراحى شده و مرزهاى بين‌المللى آن اعتبار ندارد. زيرا همچنان كه ملاحظه مى‌شود در شمال شرقى اراضى اشغال شده، منطقه جولان را كه متعلق به سوريه است، جزء خاك خود قرار داده است ..