احكام جامع مسايل پزشكى - خوئي، سيد ابوالقاسم؛ تبريزي، ميرزا جواد - الصفحة ٨٨ - * فصل دوم نجاساتى كه وجود آنها در بدن و لباس نمازگزار اشكال ندارد

(مسئله) همانگونه كه خون مذكور اشكالى در نماز ايجاد نمى‌كند. همچنين مايع زرد رنگى كه گاهى اوقات از زخم و جراحت بيرون آمده و با خون آغشته مى‌گردد، در بدن و در لباس نمازگزار مشكلى ايجاد نمى‌كند. همچنين حكم ذكر شده، شامل دارويى كه مكلف آن را بر روى زخم و جراحت مى‌گذارد و آن دارو با خون آغشته مى‌شود، مى‌گردد و در صورتى كه بدن عرق كرده، و عرق در موضع زخم و جراحت باشد و با خون آن ملاقات نمايد، مشمول حكم ذكر شده مى‌باشد و اگر محل عرق كرده، در جايى از بدن باشد كه مى‌توان آن را با پارچه پوشاند و از عرق كردن آن جلوگيرى كرد. بنابر احتياط مستحب آن محل را با پارچه و يا دستمالى ببندد.

(مسئله) در صورتى كه جراحات و زخم‌هاى بدن متعدد باشد، ولى چون نزديك هم هستند در عرف مردم آن را يك زخم مى‌دانند. در اين مورد حكم يك زخم را دارد؛ بنابراين اگر مقدارى از اين زخم بهبود پيدا نمود، شستن آن تا زمانى كه همه‌ى آن بهبود پيدا ننموده، لازم نمى‌باشد.

(مسئله) در صورتى كه مكلف شك كند، خونى كه در بدن و يا لباس اوست از خونى است كه در مسايل بالا ذكر شد يا خون ديگرى است، بايد از آن اجتناب نمايد.

مورد دوم: خونى كه در بدن و لباس نمازگزار كمتر از گردى درهم بغلى باشد و حكم مذكور مختص به خونى است كه خون حيوان نجس‌