معارف اسلامى (مهدى موعود و فضايل رمضان و شب‌هاى قدر) - محسنى، شيخ محمد آصف - الصفحة ٩٠ - اتمام حجت

دارد؛ هدايت عمومى، هدايت خصوصى؛ منتهى هركس به اندازه استعداد و ظرفيت روحى و نفسانى خود، (منظور نفس ناطقه است، نه نفس اماره و نفس لوامه) هركس به اندازه علم خود، هركس به اندازه صفاى باطن خود بهره مى‌بر د كه نفسش را به گناه آلوده نسازد و به بسوى فسق و فجور نرود و بر اساس اين سه چيز، وقتى قرآن را مى‌خوانند، هركس به اندازه توان خود از معانى قرآن استفاده مى‌كند. ظاهراً مراد از «وَ بَيِّناتٍ مِنَ الْهُدى‌» نيز همين است. خيلى باهم فرق مى‌كند، مثلًا يك نفر درس خوانده، علم دارد؛ ولى روح خود را كثيف و آلوده ساخته، هرچند علم امانت خدا است؛ ولى او به اين امانت مقدس الهى پابند نبوده، نفس اماره بر او مسلط شده و از مسير اصلى منحرف گرديده است. اين را بايد بدانيم كه هر عالمى متدين نيست؛! مگر ما علماى گمراه كم داريم؟! خيلى زياد داريم! خداوند شما را از شرّ علماى گمراه نجات بدهد.

اتمام حجت‌

حجت بر اهل علم تمام است و هيچ عذرى ندارند. وقتى‌كه اهل علم گناه مى‌كنند؛ خيلى براى‌شان مشكل است. تجرى «عن علم و عمد» يك عالم نسبت به يك جاهل بيشتر است و عقاب آن نيز بيشتر مى‌شود. من به چنين عالمى كار ندارم؛ زيرا چراغ علم او خاموش و نفس او آلوده‌