٢- انسانها، زباها و لغات مختلفى دارند، بعضى از لغات وسيع‌تر از بعضى لغات است روى اين امر سبب برترى يك انسان بر انسان ديگر نميشود و نه سبب جدائى افراد از همديگر مى‌گردد، قرآن مجيد اختلاف رنگها و زبانها را از آيات الهى ميداند.

نگارنده فارسى زبان است ولى سائر زبانها خصوصا زبان پشتون را دوستت دارد و هيچگاه ترجيحى براى فارسى‌زبانان قاتل نشده است و نه بذهنم چنين امرى خطور كرده است، ما بايد انسانيت خود و ديگران را احترام كنيم نه لغات را.

٣- افتخار بمنطقه، گاهى انسان غرق تعجب ميشود كه مى‌بيند منطقه گراهى بعضيها تا سرحد قريه و علاقه‌دارى مورد تطبيق قرار ميگيرد.

راستى تمام سرزمين‌ها يك قسمتى از كره خاكى زمين است چگونه ميشود كه هرات را بر مزار ترجيح داد يا قندهار را بر كابل و يا باميان را بر غزنى، بسيار كم‌فكرى خواهد بود كه به منطقه بباليم و يك خاك را بر خاك ديگر ترجيح بدهيم. در حاليكه مقام انسان از همه كرات و كهكشانها بالاتر است، خاك و حتى كره زمين بايد به انسان افتخار كند نه بعكس.

البته اماكن مقدسه مذهبى كه مورد احترام و باشرافت است از اين حكم استثنا ميگردد. ولى در افغانستا از اين‌گونه اماكن بسيار اندك است و بقيه آن بى‌مدرك و حتى دروغين است كه دكان‌هاى پردرآمدى براى شيادان بوده است.

٤- بعضى از سبكسران بپدر و جد و يا يكى از خويشان گذشته خود مى‌بالند كه جز كم‌فكرى نسب ديگرى ندارد، مردم همه فرزندان آدم (ع) و آدم از خاك است.

پس نام پدر چه ميگردى‌		پدر خويش شو اگر مردى‌

انسان عاقل و مسلمان رشيد ميداند كه بايد بشخصيت خود اعتماد كند و خودش بتعمير انسانيت و دين و شخصيت خود در پناه علم و عمل صالح بپردازد و به استخوانهاى پوسيده مردگان ننازد كه خامى او را اثبات ميكند.