حكومت و هم وزار زراعت شركتهاى خصوصى را تشويق به زير گشت بردن زمين‌هاى بائر كشور كه خوشبختانه زياد هم است بنمايد. و اى كار مقدس تا جايى پيش برود كه هم نياز داخلى را رفع كند و هم مازاد انرا بكشورهاى همسايه صادر نمايد. براستى جاى شرمندگى براى ماست كه در خوردن نان خشك هم محتاج بخارجيها باشيم درينجا ذكر چند نكته در مورد مصرف سرمايه دولتى و خصوصى و حتى انفرادى قابل توجه است.

١- توجه بحفر چاهاى عميق و ساختن بندهاى اب در سراسر كشور باندازه مقدور

٢- ساختن سيلوها براى نگهدارى حاصلات‌

٣- احداث و ترميم سركهاى مواصلاتى و توجه به پرورش و تكثير حيوانات‌

٤- اولويت دادن بكشتها و نهال شانى‌هاى ضرورى مانند گندم، جو، برنج، ماش ساير حبوبات، ميوه‌ها پمبه (پخته) و ساير مواد ضرورى مانند مواد خوراكى حيوانات‌

٥- جلوگيرى از كشت و زراعت مواد مضره مانند تنباكو (كه متاسفانه خود نويسنده هم گاهگ‌اهى قليان مى‌كشد! و ككنارو تصدير مواد مخدر كه باعث اعتياد داخلى ها و خارجيها و مايه ننگ و شرم‌سارى ملت و كشور است.

غربيها هم بايد توسط احياى ارزشهاى اخلاقى در جوامع مادى خود تقاضاى جوانان را كاهش دهند تا بازار عرضه از رونق بيفتد ولى متاسفانه دولتهاى غربى چنين كارى را نمى‌توانند و يا نمى‌كنند و تنها فشار انان بر شرقيها است كه از توليد و عرضه خوددارى كنند كه چندان از نظر قانون تقاضا و عرضه ثمربخش نيست. ولى بهرحال وظيفه انسانى اينست كه شديدا از كشت ككنار جلوگيرى كنيم و عوض ان به گندم و ميوه و پخته و مواد غذايى و غيره توجه كنيم. ما بايد بدانيم كه هر قدر در كشت و نهال شانى و همه جهات زراعتى توسعه دهيم بهمان اندازه كشور ما ابادتر و مردم ما رفاه بيشتر مى‌يابد و نبايد از سرمايه‌گزارى در اين مورد غافل بمانيم. حكومت نبايد در واگذارى زمينهاى بائر به شركتهاى خصوصى و شخصى سختگيريهاى بى‌جا نمايد و باعث كندى روند زراعت گردد و تنها از استثمار بى‌رويه سود جريان و برهم خوردن تعادل ثروت در جامعه جلوگيرى كند.