استبداد و اختناق دولتى و سانسور شديد مطبوعات (نشريات و كتب) و تقيد سخنراينها و مظاهرات و اعتصابات وتسلط مامورين امنيتى بر فعاليتهاى خصوصى مردم كاريست زشت و ناپسند و غير انسانى و علامت تكبر احمقانه و ضعف پايگاه مردمى حكومت. مردم ما از روش فوق در گذشته‌هاى دور و نزديك رنجهاى فراوانى بياد دارند، ساليان زيادى را در زندانهاى وحشتناك براى اتهامات پوچ يا جزيى سپرى كردند، و جمعى جانهاى عزيز خود را از دست داده‌اند و يا شكنجه شده‌اند اين روش گذشته از غير انسانى و غير اسلامى بودن آن موجب ضعف نشاط مردم و از بين رفتن ابتكارات و نوآورى و توسعه ناآگاهى توده‌هاى مردم ميگردد، كشور در بعد فرهنگى و سياسى و اقتصادى صدمه زيادى مى‌بيند و اشتباهات مسولين هم بخيانت و اختلاس و تصرفات مضر و اسراف‌آميز تبديل مى‌شود. و زمامدار مستبد خودكامه قهرا بفرعونى تغيير موضع ميدهند. در مقابل آزادى بى‌بندوبار سياسى و اجتماعى باعث تباهى اخلاق و زمينه‌ساز احزاب مزدور بيگانه يا منفى‌باف فرصت‌طلب و مروج نظريات خرافى و روشهاى بى‌عفتى و نواقص ديگر مى‌شود. كه بازهم راه تكامل جامعه را مى‌بندد و غرب امروزى رنجهاى فراوانى را از اين ناحيه متحمل ميشود كه آمار و ارتام رسمى سالانه ان ديار بسيار وحشتناك و تكان دهنده است ولى مغرورانه و لجبازانه برخ خود نمى‌آورند و از اصلاح كار طفره مى‌روند. با در نظر داشت بيان فوق بايد در امر آزادى از افراط و تفريط جلو گيرى و آزادى مفيد و معقول بمردم داده شود كه فوايد زير را در بر دارد.

١. محدود شدن مظالم و زورگويى مسولان حكومتى‌

٢. محتاط شدن اعضاى حكومت در تصرفات غير مسولانه از ترس افكار عمومى.

٣. رشد فكرى نويسندگان و پديد آمدن احساس مسوليت در عامه مردم.

٤. فرو نشستن عقده‌هاى عمومى بوسيله انتقاد كردن.

٥. كاسته شدن توجه و اقبال عمومى از راديوهاى بيگانه كه استعمار

٦. فكرى را قهرا به دنبال دارد.

٧. شكوفاهى اجتماعى و اقتصادى كشور

٨. تامين عدالت اجتماعى.