نيروى روحانى و نفسانى انسان كه از طرف خداوند باو داده شده آنقدر عظمت و وسعت دارد كه با نيروهاى فيزيكى و طبيعى انسان با آنهمه اسرار حيرت‌انگيز قابليت مقايسه را با آن ندارد، و همين عظمت اوست كه استحقاق جانشينى خداوند را در زمين يافته است، جانشينى كه آسمانها و زمين و كوهها از حمل آن ناتوان هستند.

إِنَّا عَرَضْنَا الْأَمانَةَ عَلَى السَّماواتِ وَ الْأَرْضِ وَ الْجِبالِ فَأَبَيْنَ أَنْ يَحْمِلْنَها وَ أَشْفَقْنَ مِنْها وَ حَمَلَهَا الْإِنْسانُ إِنَّهُ كانَ ظَلُوماً جَهُولًا (احزاب ٧٢)

ما امانت را بر آسمانها (كهكشانها) و زمين و كوهها عرضه داشتيم آنها از حمل آن امتناع نموده ترسيدند انسان آن را بدوش كشيد او ستمگر