آفرينش انسان رحمت معرفى شده كه نتيجه عبادت است و ميشود كه عبادت را به تكامل و رحمت را بكمال و سعادت تفسير نمود. وَ لا يَزالُونَ مُخْتَلِفِينَ إِلَّا مَنْ رَحِمَ رَبُّكَ وَ لِذلِكَ خَلَقَهُمْ‌ (هود ١١٨)

مردم هميشه در اختلافند مگر آنانيكه مورد رحمت پروردگارت قرار گرفته و براى همين (رحمت) آنان را آفريده است.

نتيجه اينكه علت اصلى آفرينش انسان رحمت اوست و اين رحمت بدون عبادتى كه در عقايد و اخلاق و اعمال او متجلى است ممكن نميشود و لذا بايد بآن تن در داد و اين عبادت عين خود سازى است نه چيز ديگر.

بنابرين تا ما خود را نسازيم مستحق رحمت رحيميه خداوند نخواهيم شد و بكمال لائق خود نخواهيم رسيد و از هدف خلقت خود بدور خواهيم ماند، بلى ما براى خودسازى آفريده شده‌ايم.