على بن ابيطالب (عليه السلام) در چنين خانه اى به دنيا آمد كه پدر ومادرش عاشق و دلباخته پيغمبر بودند و از جانب ديگر هر دو پناهگاه و تكيه گاه پيامبر در سختى ها و مشكلات ابلاغ رسالت بودند و على در چنين خانواده و از چنين پدر و مادرى متولد گرديد و در همان محيط بزرگ شد و او نيز يك سرباز جانباز پيغمبر اسلام (ص) بود بويژه كه بعدا على به خانه آنحضرت رفت و تربيت دائمى آن حضرت (ص) نصيب او شد.

درهمان دوران طفوليت و خردسالى وقتى كه مى ديد مشركان و ظالمان مكه، پيامبر را سنگ باران مى كنند و على اين قدرت را در خود نمى ديد كه با مردان يا جوانان بزرگتر از خود پنجه در پنجه افكند و با مشت و لگد از پيامبر دفاع كند، آنقدر دلسوز و عاشق پيامبر بود كه ديدن آزار او برايش غيرقابل تحمل بوده در نتيجه مى رفت و كسانى كه پيامبر را با سنگ مى زدند يا آزار مى دادند، آنها را دندان ميگرفت و با چنگ و دندان از وجود پيغمبر دفاع مى كرد، چون خوب مى فهميد كه از دستهاى كوچك او كارى بر نمى آيد، اما همين قدر كه مى توانست با دندان از پيامبر دفاع كند، همان كار را هم مى كرد و زمانيكه پيامبر نبوت خويش را اعلام فرمود، على نخستين نفرى بود كه به او ايمان آورد، ايمانى زلال و خالص و شفاف كه‌