من دروغ گفته شده و نه من دروغ مى گويم؛ يعنى نه پيامبر به من دروغ گفته و نه من بر پيغمبر دروغ مى بندم، او از طرف خدا گفته و من از طرف پيامبر؛ امشب همان شب است. على علائمى را در شب نوزدهم ديد و دانست كه شب قتلش فرا رسيده است و برخى جزئيات را تاريخ نقل مى كند كه وقتى آنحضرت صبحگاه خواست به نماز برود، مرغابى ها دور حضرت را گرفتند و سر وصدا راه انداختند، ظاهراً امّ كلثوم بوده كه آمد تا مرغابى ها را دوركند، حضرت به دخترش فرمود رهايشان كن، (دعوهنّ صوايح، يتبعهنّ نوايح)؛ رهايشان كن كه الآن اينها بر من عزادارى مى كنند اما چند لحظه ديگر زنان گريان و صيحه گر بر من نوحه خواهند كرد به اين معنى كه من كشته مى شوم و نوحه گران بر من نوحه وناله خواهند كرد. امّ كلثوم وحشت كرد به پدرش اميرالمؤمنين گفت: تو را بخدا قسم به مسجد نرو؛ چقدر امشب فال بد مى زنى بابا! به مسجد نرو، بگذار خواهر زاده ات براى نماز برود. ام كلثوم اصرار كرد، حضرت ابتدا قبول كرد اما چند لحظه بعد فرمود: نه، بخدا قسم من بايد خود به مسجد بروم، قضاى خدا تغييرپذير نيست و جارى خواهد شد، حضرت حركت كرد، دم دروازه خانه كه رسيد، قلاب در به كمربند حضرت گير كرد، قلاب را باز كرد و فرمود: خلّوا سبيل المؤمن المجاهد فى الله لا يعبد غير الواحد؛ راه مؤمن مجاهد را باز بگذاريد كه در راه‌