ره توشه نوجوانان - موسوى اردبيلى، سيد عبدالكريم - الصفحة ٢٦١ - فصل سيزدهم مبطلات نماز

٧- از روى عمد خنده با صدا نمايد يا اگر خنده‌اش غير عمدى و از روى سهو است طورى باشد كه او را از صورت نمازگزار بودن خارج نمايد، ولى تبسم و لبخند نماز را باطل نمى‌كند.

٨- از روى عمد براى كارهاى دنيا گريه با صدا نمايد؛ پس گريه در موارد زير نماز را باطل نمى‌كند: الف- گريه بى‌صدا گرچه از روى عمد باشد؛ ب- گريه غير عمدى اگرچه با صدا باشد در صورتى كه او را از حالت نمازگزار بودن خارج نسازد؛ ج- گريه براى طلب حاجت مشروع دنيايى از خداوند؛ د- گريه به خاطر شوق به خداوند و يا ترس از عذاب آخرت، بلكه اين نوع گريه از بهترين اعمال است.

٩- از روى عمد يا اشتباه كارى انجام دهد كه او را از صورت نمازگزار بودن خارج مى‌سازد مثل پريدن به هوا.

١٠- خوردن و آشاميدن به گونه‌اى كه صورت نماز را به هم زند.

١١- واجبات ركنى نماز را چه از روى عمد و چه از روى سهو و واجبات غير ركنى را از روى عمد كم يا زياد نمايد.

١٢- در تعداد ركعت‌هاى نماز دچار يكى از از شك‌هاى باطل كننده نماز گردد، كه در اين جا به پاره‌اى از آنها اشاره مى‌شود: الف- شك در شماره ركعت‌هاى نماز واجب دو ركعتى؛ مانند نماز صبح، نماز جمعه و نماز مسافر.

ب- شك در شماره ركعت‌هاى نماز سه ركعتى يا همان نماز مغرب.

ج- شك در ركعت‌هاى نماز به صورتى كه اصلًا نداند چند ركعت نماز