ره توشه نوجوانان - موسوى اردبيلى، سيد عبدالكريم - الصفحة ٣٢٦ - فصل بيست و يكم امر به معروف و نهى از منكر، نظارتى همگانى

شده است؛ چرا كه آثار هيچ كار ناشايستى در نقطه خاصى محدود نمى‌شود، بلكه به ساير نقاط نيز سرايت مى‌كند و هر معصيت و ناهنجارى فردى مى‌تواند به صورت يك آسيب اجتماعى درآيد.

در حقيقت همانگونه كه پيامبر اكرم صلى الله عليه و آله و سلم فرموده‌اند، فرد معصيت‌كار در ميان اجتماع نظير كسى است كه با جمعى سوار كشتى شده و هنگامى كه كشتى در وسط دريا قرار مى‌گيرد با وسيله‌اى چون تبر مشغول سوراخ كردن جايى كه خود بر آن نشسته مى‌گردد و وقتى به او اعتراض شود در جواب مى‌گويد: من در سهم خود تصرف مى‌كنم و جايى را كه خود بر آن نشسته‌ام سوراخ مى‌كنم؛ در اين جا اگر ديگران او را از اين كار خطرناك باز ندارند طولى نمى‌كشد كه آب دريا به داخل كشتى نفوذ كرده و همگى يكباره در دريا غرق مى‌گردند.[١] قرآن كريم در اين باره مى‌فرمايد:

«والمُؤمِنونَ والمُؤمِناتُ بَعْضُهم أَولياءُ بَعْضٍ يأمُرونَ بِالمَعرُوفِ وَ يَنْهَونَ عَنِ المُنكَرِ»[٢]

يعنى: مردان و زنان با ايمان بر يكديگر ولايت داشته، يار و ياور يكديگر بوده و امر به معروف و نهى از منكر مى‌نمايند.

از نظر قرآن انسان‌هاى با ايمان به واسطه ولايتى كه بر يكديگر دارند در مقابل همديگر مسؤول بوده و بايد يكديگر را به كارهاى پسنديده دعوت نموده و از بدى‌ها باز دارند.

خداوند متعال در قرآن كريم يكى از امتيازات مسلمانان را بسيج آنها

[١]- كنز العمّال، ج ٣، ص ٦٩ و ٧٠، شماره ٥٥٣٣

[٢]- سوره توبه( ٩): آيه ٧١