ره توشه نوجوانان - موسوى اردبيلى، سيد عبدالكريم - الصفحة ١٥٩ - فصل اول شناخت تكاليف و دستورات دين

مسايل دينى و پيروى از فتواهاى او در هنگام عمل به وظايف، و به كسى كه براى به دست آوردن دستورات دينى خود به مجتهد و كارشناس دينى مراجعه مى‌نمايد «مقلِّد» گويند.

در اين جا به دو نكته بايد توجه داشت: ١- تقليد مخصوص كسانى است كه خود مجتهد نيستند؛ بنابراين اگر كسى به درجه اجتهاد برسد، چه زن باشد چه مرد، نمى‌تواند از مجتهد ديگرى تقليد كند و بايد در مسائل به نظر خودش عمل نمايد.

٢- كسانى كه به درجه اجتهاد نرسيده و توانايى به دست آوردن احكام الهى را ندارند، حق ندارند نسبت به مسائل شرعى اظهار نظر كرده و فتوا دهند؛ و اگر چنين كارى را انجام داده و نظريه اشتباهى را براى ديگران مطرح كنند، مسؤول تمام كارهاى كسانى هستند كه از روى ناآگاهى به گفته آنها عمل كرده‌اند. در احاديث زيادى كه از پيشوايان دين به ما رسيده از اين كار بشدّت نهى شده است؛ امام باقر عليه السلام مى‌فرمايد: «كسى كه بدون دانش و هدايت الهى فتوا دهد فرشتگان رحمت و عذاب او را لعنت نموده و مسؤوليت اعمال كسانى كه به فتواى او عمل كرده‌اند بر دوش او خواهد بود.»[١] پرسش: آيا از هر فردى كه به درجه اجتهاد رسيده مى‌توان تقليد كرد؟

پاسخ: خير، مجتهد بايد عاقل، بالغ، شيعه دوازده امامى، زنده و عادل باشد و جاه‌طلب و فريفته دنيا نباشد. و در صورتى كه بين نظرات‌

[١]- وسائل الشيعه، ج ٢٧، ص ٢٠، حديث ١