ره توشه نوجوانان - موسوى اردبيلى، سيد عبدالكريم - الصفحة ١٢٨ - ٥ - خودنمايى و رياكارى

است كه بر روى آنها جامه‌هاى زيبايى پهن كرده‌اند ولى افرادى كه در آن قبرها قرار دارند دچار آتش و عذاب الهى هستند.

به چند سخن حكيمانه از پيشوايان دين در اين باره توجه نماييد: الف- امام على عليه السلام: «مراقبت جهت پاك بودن عمل و خالصانه بودن آن از انجام خود عمل دشوارتر است.»[١] ب- امام صادق عليه السلام: «هر گونه ريا و خودنمايى شرك به خداوند است.»[٢] ج- امام صادق عليه السلام به نقل از پيامبر اكرم صلى الله عليه و آله و سلم: «عمل بنده به واسطه فرشته‌اى بالا برده مى‌شود، در حالى كه فرشته بالا برنده به خاطر انجام اين عمل از طرف آن شخص خوشحال و مسرور است، اما وقتى آن عمل به جايگاه اعمال نيك انسان برده مى‌شود خداوند مى‌فرمايد: اين عمل را در آتش دوزخ اندازيد؛ زيرا كه اين بنده براى غير من آن كار را انجام داد.»[٣] در حقيقت انسان رياكار دچار شرك و چندگانه‌پرستى است، و با ارائه كارش براى فريب ديگران گويا اعتقاد پيدا كرده است كه پاداش دهنده‌اى غير از خداوند وجود دارد، و به همين جهت در سخنانى كه از پيشوايان معصوم عليهم السلام به ما رسيده به اين نكته اشاره شده است كه در قيامت خداوند چنين آدمى را براى گرفتن مزد و اجر كارش به سراغ همان كسانى مى‌فرستد كه عمل را به خاطر آنها انجام داده است.

پس اى عزيزان و اى مشتاقان حركت به سوى خدا! ريا خارى است‌

[١]- غرر الحكم، ص ١٥٥، شماره ٢٩٠٣

[٢]- بحار الانوار، ج ٦٩، ص ٢٨١، حديث ٣

[٣]- وسائل الشيعه، ج ١، ص ٧١، حديث ٣