الهي نامه - حسن زاده آملي، حسن - الصفحة ٥٧

الهى اين بنده از روى خود شرمنده است چگونه از پروردگارش شرمسار نباشد .

الهى چگونه شكر اين نعمت گذارم كه اجازه ام داده اى تا نام نيكوى تو را به زبان آورم و در پيشگاهت با تو گفتگو كنم و نامه ات را بگشايم و بخوانم و گرنه اين التراب و رب الارباب .

الهى چون از تو پرسم دانايان كليد سرگردانيم دهند كه در دل است , خود دل در كجاست .

الهى چگونه حسن از عهده شكر جودت برآيد كه دار غير متناهى وجودت را به او بخشيدى .

الهى شكرت كه ديدگان بينايم دادى كه پرتو جمال دل آرايت را در مرائى و مجالى اسماء حسنا و صفات عليايت تماشا مى كنم و از آن لذتى مى برم كه خود دانى .

الهى در پگاهى تنى چند را بر خاكدانى گرد آمده ديدم كه يكى با تيغه آهنى و ديگرى با تركه چوبى آن مزبله را با چه حرص و ولعى ميكاويدند تا باشد كه پاره پارچه اى ي ا چرمى