الهي نامه - حسن زاده آملي، حسن - الصفحة ٦٥

خدا خدا مى كردم , اكنون به شرمسارى سر به زير افكندم كه چرا چون و چرا مى كردم .

الهى اعيان تر از من كيست كه با تو همنشينم .

الهى خوشا به حال كسانى كه لذات جسمانى شان عقلانى شد .

الهى از تو شرمنده ام كه بندگى نكردم و از خودم شرمنده ام كه زندگى نكردم و از مردم شرمنده ام كه اثر وجوديم براى ايشان چه بود .

الهى گوينده اى گفت كل من فى الوجود بطلب صيدا انما الاختلاف فى الشبكات تو خود گواهى كه بدترين شبكه شبكه صيد من است از شر آن به تو پناه مى برم كه جز تو پناهى نيست .

الهى توفيقم ده كه يكبار استغفرالله و اتوب اليه بگويم كه هنوز از گفتن آن شرم دارم .

الهى تا كنون خودم را بر منبر گوينده مى پنداشتم و حضار را مستمع ولى اكنون مى بينم كه گوينده تويى و من و مستمع هر دو مستمعيم .