طرح کلي انديشه اسلامي در قرآن - الخامنئي، السيد علي - الصفحة ٤٤ -           ٩ عبادت و اطاعت انحصارى خدا
زنده و انسانى است . پس در اين آيه سخن از آن انسانهائى است كه داعيه ء زبوبيت و تدبير در داده و در جلب عبوديت و اطاعت انسانهاى ديگر , خود را شريك و جايگزين خدا دانسته اند .
نفى عبوديت[ ( خدانما] ( ها چه در لباس قدرتهاى مذهبى ( احبار و رهبان ) و چه در نقش قدرتهاى سياسى و اقتصادى ( طاغوت ملاء مترف ) .
در پيشنهاد اسلام به اهل كتاب نيز در آيه ئى از قرآن , چنين آمده :
قل يا اهل الكتاب تعالوا الى كلمه سواء بيننا وبينكم بگو اى اهل كتاب ! به سوى سخنى كه ميان ما و شما برابر باشد روى قبول آوريد .
الا نعبد الا الله و آن اينكه : هيچكس جز خدا را عبادت نكنيم .
ولا نشرك به شيئا و چيزى را شريك او نداريم .
ولا يتخذ بعضنا بعضا اربابا من دون الله و هيچيك از ما ديگرى را بجاى خدا , رب و سرپرست و مدبر كار خود نگيرد .
فان تولوا فقولوا اشهدوا بانا مسلمون پس اگر سرپيچيدند به آنها بگوئيد : گواه باشيد كه ما تسليم و منقاد اين رويه ايم .
( آل عمران : ٦٤ )
قرآن در كنار اين همه , اطاعت بر گزيدگان و بندگان شايسته و زبده را اطاعت خود مى داند و در چند آيه , قدرتهاى اجرائى جامعه ( رسول و اولوالامر ) را معرفى مى كند .