عرفا چگونه می بینند - حسین انصاریان - الصفحة ٤ - مقام عبوديت و لزوم ارزيابى با چشم باطن

كه در رأسشان پيامبران بودند، اين بوده: «وَ مِنْهُمْ مَن يَقُولُ رَبَّنَا آتِنَا فِى الدُّنْيَا حَسَنَهً وَ فِى الْآخِرَهِ حَسَنَهً‌».[١] پروردگار عالم، در اواخر سوره مباركه آل‌عمران، آيه صد و نود و پنج، مى‌فرمايد كه در همين دنيا، اين دعاى آنان را مستجاب كردم: «فَاسْتَجَابَ لَهُمْ رَبُّهُمْ.» اهل تخصّص مى‌گويند، كلمه «حَسَنَهً‌»، اسم جنس است؛ يعنى از لغت «حَسَنَهً‌» قرآن، همه خوبى‌ها استفاده مى‌شود. درباره سخن حق تعالى: «آتِنَا فِى الدُّنْيَا حَسَنَهً‌»، امام صادق (ع) وقتى حسنه را در دنيا معنا مى‌كنند، مى‌فرمايند، حسنه در دنيا، يك زندگى مادى قابل قبولِ عبد پروردگار است.[٢] البته، براى او كامل مى‌باشد، و ما نبايد آن را با چشم ظاهر ارزيابى بكنيم. ما هميشه بايد همه حقايق را با باطنى كه دارد، بسنجيم. امام صادق (ع) مى‌فرمايدكه زمانى موسى بن عمران (ع) به حال يك صياد دلش‌

[١] ١. بقره: ٢٠١.

[٢] ١. شيخ صدوق، معانى الاخبار، ص ١٧٥.