عرفا چگونه می بینند - حسین انصاریان - الصفحة ٣ - مقام عبوديت و لزوم ارزيابى با چشم باطن
جامعى است؛ نه چيزى را در اين عالم ناقص آفريده، و نه چيزى را به بندگانش به صورت ناقص عطا مىكند. اگر ما امورى را در اين زندگى خودمان به صورت محدود يا كم مىبينيم، اگر خداوند متعال پرده بين ما و آن امور را بردارد، آن كم را كم، و آن محدود را محدود نمىبينيم.
در آيات قرآن مجيد و روايات، حقايقى در اين زمينه بيان شده كه انسان وقتى به آن حقايق دقت مىكند، از رحمت خدا ماتش مىبرد. اگر ما خطبه صد و پنجاه و نهم نهجالبلاغه را، بخوانيم و ببينيم كه اميرمؤمنان (ع) فرموده، عيسى بن مريم (ع) با يك پيراهن زندگى مىكرد؛ چراغ شب او ماه بوده و كفش پاى او، پوست پايش، به فكرمان مىرسد كه حضرت مسيح (ع) از زندگى مادى نصيب كمى داشته است، البته، در حالى كه ما ظاهر بين شده باشيم، چنين حس مىكنيم، ولى وقتى باطن را به ما نشان بدهند، مىبينيم كه عيسى بن مريم (ع) در همان موقعيتى كه بوده، موقعيتش موقعيتى تام، كامل و جامع بوده است. براى اين كه ما در قرآن مجيد مىخوانيم كه يكى از خواستههاى اولياى خدا