«فَضَّلْنا»، و در آن چهار حقيقت را بيان كرده و كنار هر چهار حقيقت، ضمير جمع «نا»، قرار داده است. «نا» همان معناى «نحن» را مى‌دهد؛ «نحن» ضمير جمع است. معناى اين كه خداوند سبحان، با اين كه احد، واحد و فرد است، در اين جاى قرآن، خود را با ضمير جمع مطرح مى‌كند، آن است كه اين وجود مقدس كه هم حقايق را، هم اسماى حُسنى و صفات عُليا را، به صورت يكجا پيش خود دارد، مى‌خواهد انسان را گرامى بدارد: «وَ لَقَدْ كَرَّمْنا بَنى آدَمَ‌». امّا اين گرامى داشتن انسان، به هندس هيكل او مرتبط نيست؛ چراكه هم موجودات عالم، داراى هندس هيكل هستند. كُرات هم هندس هيكل دارند؛ درختان هم هندس هيكل دارند؛ حيوانات هم آن را دارند، و چه بسا كه بعضى از موجودات، زيبايى خاصى را در ظاهر خود دارند، در صورتى كه انسان چنين زيبايى خاصى را در