خود او هم دگرگونى‌هاى مختلفى پيدا مى‌كرد. در مجلس هم تصرّف مى‌كرد و نمى‌گذاشت چشمى بى‌گريه بماند و چشم خشك را راه مى‌انداخت. وقتى ملا آقاجان در يك جا منبر داشت و كسى هم از اخلاق او مطلع نبود، در حالى هزار نفر هم پاى منبر او بودند، در اوج منبر، و يا در اوج مصيبت، تا يك نفر كبريت به سيگار مى‌زد، فوراً سخن خود را در منبر قطع مى‌كرد و از منبر پايين مى‌آمد و مى‌گفت، فرشتگانى كه اجازه گرفته بودند، در مجلس ابى‌عبدالله (ع) شركت كنند، با روشن شدن سيگار، رفتند، من هم ديگر نمى‌توانم منبر را ادامه بدهم. مستمع‌هاى خوب من رفتند.

انسان ارزش دارد، براى اين كه «رَزَقْناهُمْ مِنَ الطَّيِّباتِ‌».