نمى‌آمرزم؛ يعنى اين دعاى تو در مورد چنين افرادى مردود است.[١] امّا نسبت به حضرت سيدالشهداء (ع)، اراد حق اين است كه هرگز دعاى او را رد نكند. اين يك امتياز و يك ويژگى حضرت سيدالشهداء (ع) است. البته، حضرت سيدالشهداء (ع) مورد دعا را مى‌داند، اما اگر اتفاقاً در موردى كه به نظر مى‌آيد قابل اجابت نيست و ايشان وارد دعا بشوند، اجابت قطعى مى‌شود. آن وقت مقام روحى، محبت، عشق، نرمى و كرامتشان تا جايى است كه مرحوم ملا آقاى دربندى ١ كه از مراجع شيعه بود و در زمان حياتش، سالى شش ماه در تهران به سر مى‌برد و شش ماه هم در كربلا، در زمانى كه در كربلا به سر مى‌برد، بعد از نماز صبح تا اذان ظهر به حرم آمده و فقط گريه مى‌كرد در حالى كه هيچ كتاب دعايى را هم با خودش نمى‌بُرد. بعد از خواندن نماز ظهر و عصر ناهار مى‌خورد و كمى استراحت، و بعد دوباره به حرم كنار ضريح مى‌رفت و تا اذان مغرب گريه مى‌كرد و اين گريه بند هم نمى‌آمد.

[١] ٢. على بن ابراهيم قمى، تفسير قمى، ج ١، ص ٣٠٢.