نگاهی به مقام امام حسین - حسین انصاریان - الصفحة ٨ - مردود نشدن دعاى امام حسين (ع) به صورت مطلق
ديگر بگذارد، كفه نماز ايشان سنگينترخواهد بود، به خاطر باطن نمازش كه براى ما هم روشن نيست.
بعد از تكبير چهارم، ضرورتاً و به صورت واجب، نمازگزار ميّت بايد بگويد: اين دعا درحالى كه دعاكننده هم پيغمبر (ص) است و در نتيجه، كيفيت دعا هم بىنظير مىباشد، به محض اين كه پيغمبر (ص) تكبير پنجم را گفت و نماز تمام شد، جبرئيل (ع) با اين آيه نازل شد:اسْتَغْفِرْ لَهُمْ أَوْ لا تَسْتَغْفِرْ لَهُمْ إِنْ تَسْتَغْفِرْ لَهُمْ سَبْعِينَ مَرَّةً فَلَنْ يَغْفِرَ اللَّهُ لَهُمْ ذلِكَ بِأَنَّهُمْ كَفَرُوا بِاللَّهِ وَ رَسُولِهِ وَ اللَّهُ لا يَهْدِي الْقَوْمَ الْفاسِقِينَ[١]: حبيب من! چه تو به جانب من دست به دعا بردارى و از من بخواهى اين قبيل مردهها را بيامرزم، و چه چنين درخواستى را از من نكنى، خواستنت يا نخواستنت براى من مساوى است، من تا به ابد چنين افرادى را
[١] ١. توبه: ٨٠.