مورد توجّه حكماى الهى مى‌باشد. نتيج اين بحث چنين است كه: وجود انسان‌ها در حركات عقلى كه براى خدا دارند، با عاقل، با عقل و با معقول؛ يعنى آنچه از معرفت و معلومات كه عقل آن را گرفته، متحد مى‌شود.

اين روايتى كه مى‌خواهم بخوانم، با اين پرونده و با اين قاعده قابل حل است كه البته، توضيح اين قاعده، از دست من بر نمى‌آيد، بلكه آن مقدارى را هم كه بلد هستم و خوانده‌ام، اگر بخواهم بيان كنم، تنها خودم و شما را فقط خسته مى‌كنم.

اين روايت را كه از رسول گرامى (ص) نقل شده، در كتب سنى ديده‌ام و شيعه هم آن را نقل كرده است. دربار احدى هم چنين متنى از ايشان نيامده است، جز اين كه آن حضرت (ص) به اميرمؤمنان (ع) گفت: (لَحْمُكَ لَحْمِى، دَمُكَ دَمِى، حَرْبُكَ حَرْبِى، سِلْمُكَ سِلْمِى).[١] امّا شگفت‌آورتر سخنى است كه رسول گرامى (ع)

[١] ١. علام مجلسى، بحارالانوار، ج ٩٩، ص ١٠٦.