همه اهل‌بيت: از امام سجاد (ع) به بعد و همه شيعيان هستند؟ اين قابل تحقيق است؛ چون امام (ع) جمع را در اين نامه در نظر داشته است، عبارت: (مولاى ما) به كار مى‌برند تا خودشان را هم در اين نامه جزو جمع به حساب آورند. آن وقت بايد سراغ عنوان اين جمعى رفت كه وجود مبارك حضرت اباعبدالله حسين (ع) مولاى آن‌هاست. در برابر كلم (مولا) در قرآن، روايات و فقه، كلم (عبد) آمده است. در دعاى كميل، چند بار اميرمؤمنان خطاب به پروردگار دارد، (الهى‌)، (سيدى‌) و (مولاى‌). آن كسى كه در برابر مولا است، عبد مى‌باشد. البته، مقام عبوديت در برابر مولويت حق، مسأل ويژه‌اى است. در آن‌جا، (مولا)، خالق عبد، رازق عبد، و ربّ عبد است. دنيا و آخرت عبد، در اختيار مولاى آن عبد است، ولى مسأله مولا و عبد در غير خدا، معنايش اين است كه سرمايه‌دارى آمده و افرادى را با هزينه كردن و سرمايه دادن، خريده است و آن‌ها در خدمت او هستند؛ آن‌ها براى او كار كرده و