عنى آنچه خدا در بيرون عالم و در باطن عالم دارد، همه را در او خلاصه كرده است؛ يعنى اگر بگوييم پيغمبر هم فرشتگان است، خواهم گفت، او چنين است. اگر بگوييم پيغمبر هم انسان‌هاست، خواهم گفت، چنين است؛ اگر بگوييم پيغمبر هم زندگان با ارزش عالم است، خواهم گفت، چنين است؛ اگر بگوييم پيغمبر هم ارزش‌هاست، خواهم گفت، چنين است، و اگر چنين نبود، محال بود اين آيه نازل بشود: وَ ما أَرْسَلْناكَ إِلَّا رَحْمَةً لِلْعالَمِينَ‌.[١] اين آيه دنبال‌ الْحَمْدُ لِلَّهِ رَبِّ الْعالَمِينَ‌،[٢] است. خدا مى‌گويد: من ربّ جهانيان هستم، همين خدا مى‌گويد: پيغمبر، رحمت براى جهانيان است؛ يعنى اين قدر به او بخشيده‌ام كه اگر كلّ موجودات از سفره‌اش بخورند، سيرشان مى‌كند و از او كم هم نمى‌شود. آن وقت، پيغمبر مى‌گويد، حسين (ع) نيز اين گونه هست.

[١] ٢. انبياء: ١٠٧.

[٢] ١. فاتحه: ١.