اين احاديث را هرگونه تفسير كنند، دليل قانع كننده اى در دست نيست كه تصور كنيم پيغمبر اسلام (صلى الله عليه وآله) ظهور يك مهدى را براى احيا، تحقق، اكمال و تقويت اسلام لازم و حتمى شمرده باشد، ليكن درگيرى آتش جنگ هاى داخلى، در ميان يك نسل واحد، پس ز وفات پيغمبر (صلى الله عليه وآله) و درهمى و آشفتگى جهان اسلام كه بر اثر اختلاف آنان با يكديگر روى داد، موجب اقتباس فكر ظهور «منجى» از يهود با مسيحيان گرديد، كه به ترتيب در انتظار ظهور و بازگشت «مسيح» به سر مى برند. [١] نمى دانيم «مارگلى يوت» چه كتاب هايى از منابع اسلامى را در اين زمينه ديده و چگونه در تفسير آنها چيزى كه او را قانع كند نيافته است، در حالى كه در مهمترين منابع «شيعه» و «اهل تسنن» درباره اين ظهور احاديث صريحى وجود دارد، و اين احاديث در سرحد تواتر است.

چگونه همه دانشمندان و محققان اسلامى تقريباً بدون استثنا (جز افراد بسيار نادرى همچون ابن خلدون كه در مقدمه تاريخ خود در احاديث مهدى ترديد كرده) گفتگويى در صدور اين احاديث از پيامبر (صلى الله عليه وآله) ندارد و تنها گفتگوها پيرامون شاخ و برگ ها و مسائل فرعى آن است، ولى تنها «مارگلى» نتوانسته‌

[١]. نقل از ديباچه اى بر رهبرى، ص ٢٠١.