رساله احكام جوانان(پسران) - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ٦٠ - وقت نمازهاى روزانه

حركت مى‌كند كه آن را «فجر اوّل» گويند، هنگامى كه آن سپيده، شفّاف و پهن شد، «فجر دوّم» و ابتداى وقت نماز صبح است.

مسأله ١٦٨- وقت اذان صبح (براى نماز و روزه) در شبهاى مهتابى و غير مهتابى يكسان است و معيار، ظاهر شدن نور شفق در افق است، هرچند بر اثر تابش مهتاب نمايان نباشد.

وقت ظهر

مسأله ١٦٩- اگر چوب يا چيزى مانند آن را عمود بر زمين قرار دهيم، صبح كه خورشيد طلوع مى‌كند، سايه آن به طرف مغرب مى‌افتد و هرچه آفتاب بالا مى‌آيد سايه كم مى‌شود، وقتى كه سايه آن به كمترين مقدار رسيد و رو به افزايش گذاشت، «ظهر شرعى» و ابتداى وقت نماز ظهر است. [١] (و به عبارت ديگر خورشيد از روى نقطه جنوب بگذرد).

وقت مغرب‌

مسأله ١٧٠- «مغرب» موقعى است كه آفتاب غروب كند و احتياط آن است كه سرخى طرف مشرق، كه بعد از غروب آفتاب پيدا مى‌شود از بالاى سر بگذرد.

وقت نيمه شب‌

مسأله ١٧١- براى محاسبه نيمه شب، كه پايان وقت نماز عشا به دست‌

[١]. در برخى از شهرها، از جمله مكّه، گاهى اوقات موقع ظهر، سايه از بين مى‌رود، در اين اماكن بعد از آن‌كه سايه دوباره پيدا شد، معلوم مى‌شود ظهر شده است.