معارف اسلامی - دفتر تبلیغات اسلامی حوزه علمیه قم - الصفحة ٧ - نیایش - پورنجاتی مصطفی

نیایش
پورنجاتی مصطفی

کوچه‌ها تاریک است در نیمه‌شبِ شهر و وحشت، میان تیرهای چراغ برق، معلق مانده است. می‌خواهم کسی را صدا بزنم، که خودداری می‌کنم. همه‌ی اهل خانه، همسایه‌ها، همه در خواب‌اند، همه با خواب‌اند، هم‌دم همیشه‌ی شب‌ها. نباید خلوت کسی را خراب کنم.

وحشت، رنگ درختان را تیره کرده است و جوی‌های خیابان، عبور تند لحظه‌هاست.

در دلم آشوبی پیچ می‌خورد از این بی‌پناهی.

از کوچه‌گردی به خانه بازمی‌گردم. به حیاط پا می‌گذارم. آن گوشه، آن گوشه. آی! انگار گم‌شده، همین حوالی است. گمشده‌ی ساده و ساکت؛ سر به زیر. شیر روشویی را باز می‌کنم. از هستی شب، آب درخشان وضو می‌تراود.

سپاس‌گزارم!

بار دیگر فراخوانده شدم به «او»، که عزیزترین آرامش دل من است.