نظريه حقوقى اسلام - مصباح یزدی، محمد تقی - الصفحة ٥٨ - ٧ بازگشت به استدلال مذكور

باشد، اما مقياس خدا با مقياس ما تفاوت دارد و در مقياس الهى، شصت، هفتاد سال عمر ما به اندازه چند ساعتى بيش نيست. مقياسى كه خدا دارد هر روزش برابر هزار سال است: كَأَلْفِ سَنَة مِمَّا تَعُدُّون[١]؛ مانند هزار سال از آنچه مى‌شمريد. كسانى كه با دين خدا بازى مى‌كنند و خون صدها هزار شهيد را پايمال مى‌نمايند، بترسند از اين كه در همين دنيا رسوا شوند؛ و اين در حالى است كه عذابى بسيار سخت‌تر نيز در انتظار آنان است: وَلَعَذَابُ الاَْخِرَةِ أَشَدُّ وَأَبْقَى[٢]؛ و قطعاً شكنجه آخرت سخت‌تر و پايدارتر است. اين عالم، عبث و بى‌حساب و كتاب نيست كه اگر چند روزى تسلط پيدا كردند، هر كار كه بخواهند انجام دهند و بعد هم مجازاتى در كار نباشد. خداوند اين عالم را خلق كرده تا من و شما را امتحان كند و معلوم شود هر يك از ما چه قدر مى‌ارزيم. پس از آن كه ارزشمان معلوم شد، در عالم ديگرى كه جاودانه و ابدى است به حسابمان رسيدگى خواهد كرد و آن‌جا عالمى است كه گنجايش پاداش و كيفر ابدى دارد و اعمال تمامى نيكوكاران و ستم‌كاران قابل پاداش و مكافات در خور آن مى‌باشد. اين عالم به گونه‌اى است كه حتى بزرگ‌ترين جنايت‌كاران را هم بيش از يك بار نمى‌شود اعدام كرد؛ بنابراين حكمت و عدالت خداى متعال اقتضا مى‌كند كه عالم ديگرى وجود داشته باشد كه ظرفيت هزاران بار اعدام را داشته باشد؛ عالمى كه در آن، اين قبيل جنايت‌كاران، پى‌در‌پى بسوزند و خاكستر شوند و دوباره از نو، گوشت و پوست تازه بر بدن آنها برويد و عذاب شوند.