گاه نیز از عرضه حدیث بر قرآن استفاده نموده است. مانند: «هذا الخبر (عنه ص أنه قال من نیح علیه فإنه یعذب بما نیح علیه) منكر الظاهر لأنه یقتضی إضافة الظلم إلى الله تعالى ... و قد نزه الله تعالى نفسه بمحكم القول عن ذلك فقال جل و عز وَ لا تَزِرُ وازِرَةٌ وِزْرَ أُخْرى فلا بد أن نصرف ما ظاهره بخلاف هذه الأدلة إلى ما یطابقها إن أمكن أو نرده و نبطله.» (ص١٢٤.)

٥- استفاده نکردن از روایات به طور معمول

در مورد تنزیه پیامبر گرامی اسلام(صلی‌الله‌علیه‌وآله‌وسلم) اشکالات را در دو قسمت مطرح نموده است. ابتدا به ذکر آیاتی که شبهه‌ی عدم عصمت ایشان را به ذهن متبادر می‌کند، پرداخته و سپس از روایاتی که به آن‌ حضرت منسوب شده و دربردارنده‌ی شبهه‌ای است، سخن به‌میان آورده که سیّد مرتضی، به تأویل، توضیح و یا ردّ آن‌ها همّت گمارده است؛ در واقع، این دسته‌ی روایات باعث پدید آمدن شبهه‌ی عدم عصمت پیامبر اسلام نیست؛ بلکه ملزم شدن به معنای ظاهری آنها، موجب نسبت ظلم به خدا و یا قایل به جسمانی بودن خدا می‌شود و برخی دیگر نیز با ادله عقلی ناسازگار است؛ از جمله: