اين آية كريمه و اين حديث شريف در اهميت حج و وجوبش كافى است، و روايات بسيارى در اين دو موضوع وارد شده كه اين مختصر گنجايش آنها را ندارد و از جهت اختصار به همين قدر اكتفا شد بدان كه حج واجب بر مكلف در اصل شريعت، يك مرتبه در تمام عمر است، و آن را حجة الاسلام مىنامند.
مسأله ١ - وجوب حج پس از تحقق شرايطش فورى است و بايد در سال استطاعت انجام شود، و اگر كسى از روى نافرمانى و عصيان، يا به جهت عذرى آن را ترك كرد در سال آينده و هم چنين سالهاى بعد واجب خواهد شد، و بعيد نيست كه تأخير آن بدون عذر از گناهان كبيره باشد.
مسأله ٢ - هر گاه استطاعت حاصل شد و به جا آوردن حج متوقف بر مقدمات و تهيه وسائلى بود بايد فورا به تحصيل آن پرداخته و خود را آماده و مهيا نمايد، و هر گاه قافله هاى متعددى باشد كه يكى پس از ديگرى حركت مىكنند، پس مكلف اگر اطمينان دارد با اولين قافله اگر حركت ننمايد مىتواند با قافله بعدى به حج برسد تأخير جايز است، و الا بايد در اولين فرصت حركت كند.
مسأله ٣ - هر گاه متمكن از رفتن با اولين كاروان و قافله بود و نرفت به اعتماد اين كه با تأخير نيز حتما درك خواهد كرد، ولى اتفاقا با قافله بعدى نتوانست برود، يا آن كه به علت تأخير، حج را درك ننمود، حج بر ذمه اش واجب و مستقر خواهد بود، هر چند در تأخير معذور باشد.