دوست نماها(تفسير سره منافقون) - سبحانى، شیخ جعفر - الصفحة ٤٢

«گفتار و تظاهرات برخى از مردم، تو را در زندگى دنيا به تعجب مى آورد و او خدا را گواه مى گيرد كه آن چه مى گويد با عقيده قلبى او مطابقت دارد، در صورتى كه او از سرسخت ترين دشمنان است».

او، با وقاحت هر چه تمام تر، در حضور هزاران نفر از مسلمانان شام ـ كه از اوضاع رسالت و مقام على(عليه السلام) در پيشگاه خدا و پيامبر وى آگاهى نداشتند ـ به چنين جنايتى دست زد و آنان را براى ريختن خون على و شيعيان وى تشنه ساخت.

بر اثر تبليغات همين منافقان مسلمان نما بود كه ملت شام سيل آسا به جنگ على رفتند و پس از دادن ١٢٥هزار كشته و كشتن ٦٥هزار نفر از سربازان فداكار على، با حيله و تزوير جنگ را به پايان بردند.

اين جاست كه انسان به ارزش يكى از گفتارهاى نغز و جالب اميرمؤمنان درباره منافقان پى مى برد. وى درباره اين دسته از منافقان ـ كه در لباس صحابه پيامبر بودند و اكاذيب زيادى از زبان رسول خدا(صلى الله عليه وآله وسلم) به نفع دستگاه خلافت جعل و وضع مى كردند ـ چنين مى فرمايد:

«ولو علم الناس أنّه منافق كذّاب لم يقبلوا منه ولم يصدق، ولكنّهم قالوا هذا، قد صحب رسول اللّه ورآه وسمع منه وأخذ عنه وهم لا يعرفون حاله;[١]

اگر مردم يك چنين افرادى را بشناسند كه آنان منافق و دروغ گو هستند، هرگز آنها را تصديق نكرده و سخن آنها را قبول نمى كنند، ولى مردم فريب صحابى بودن آنان را خورده و با خود مى گويند كه آنان پيامبر خدا را ديده اند و حقايقى از او شنيده و اخذ كرده اند و هرگز سخنى بر خلاف حقيقت نمى گويند در صورتى كه از حال و وضع اين دسته آگاهى ندارند».