دوست نماها(تفسير سره منافقون) - سبحانى، شیخ جعفر - الصفحة ٢٥
«من هرگز از هيچ يك از ملل جهان براى اسلام ترسى ندارم، فقط از يك گروه شديداً ترسانم و آنان كافر مسلمان نما و منافق و دورويند كه شيرين زبان و خوش گفتارند، ولى در باطن از دشمنان اسلام هستند; در گفتار با شما هماهنگى دارند و عملاً يك گام با شما برنمى دارند».[١]
شاگرد ممتاز و بزرگ پيامبر اسلام، اميرمؤمنان(عليه السلام) در يكى از خطبه هاى خود درباره منافقان چنين مى فرمايد:
«وأحذركم أهلَ النفاق; فإنّهم الضالّون المضلّون، يتلونون ألواناً، قولهم شفاء وفعلهم الداء العياء».[٢]
«من شما را از جمعيت منافق هشدار مى دهم، آنها گمراه و گمراه كننده اند. به رنگ هاى گوناگون درآمده و با چهره هاى مختلف، در اجتماعات ظاهر مى شوند. گفتار آنها بسيار زيبا و سودمند و درمان دردهاست، ولى كردار آنان درد بى درمان است».
جامعه مسلمانان از اين هشدارى كه پيشواى بزرگ ما على(عليه السلام) در آغاز اسلام داده است بايد بيدار شوند و پند بگيرند و با دقت و كنجكاوى خاصى، افراد منافق را بشناسند و آنان را از جامعه خود طرد نمايند و فريب ظاهرسازى ها و سوگندهاى شديدشان را نخورند و مطمئن باشند كه آنان با برگزارى برخى از مراسم بى روح، روى اعمال ناشايست خود سرپوش مى گذارند.
[١] نهج البلاغه عبده، ج٣، ص ٢٩، به نقل از رسول اكرم(صلى الله عليه وآله وسلم). متن حديث چنين است:«ولكنّى أخاف عليكم كلّ منافق الجنان، عالم اللسان، يقول ما تعرفون ويفعل ما تنكرون».
[٢] نهج البلاغه عبده، خ١٩٢.