دانشنامه کلام اسلامی - جمعی از محققین - الصفحة ٤٢

اسم الاسم ، وحقيقتِ داراى مراتب گوناگون ، و اعطا شده به اولياى الهى و استجابت كننده دعاى فانى در آن.اسم اعظم از اسماى حسناى الهى است.خداوند متعال ذاتى است كه داراى اسماى حسنا و صفات عليا مى باشد. به لفظى كه بر صفتِ تنها ، بدون ملاحظه ذات دلالت كندصفت گويند ، چون علم ،قدرت ، اراده و مانند آن ، و هر لفظى كه دلالت كند بر ذات ، به اعتبار صفت ، اسم خوانده مى شود ، چون عالم ، قادر ، مريد و امثال آن. پس الفاظ علم و قدرت و اراده و مشيت و حيات و مانند آنها صفات اللّه باشند ، و الفاظ عالم و قادر و مريد و شائى و حىّ و امثال آنها اسماء اللّه (گوهر مراد ، ص ٢٣٩ ٢٤٠).