آخرت: كلمه آخرت در لغت از ماده أ خ ر و مؤنث آخر است. اين كلمه گاهى در مقابلاُولى قرار مى گيرد و اُولى مؤنث اول است (الصحاح ، ج٢ ، ص ٥٧٦ ; المفردات فى غريب القرآن ، ص ١٣ و لسان العرب ، ج٤ ، ص ١٢) و گاهى در مقابل دنيا (مجمع البحرين ، ج١ ، ص ٤٨) و دنيا يا از ماده دنوّ است (نزديكى) ، و يا از مادّه دنّى (پست و ناچيز). قهراً آخرت به معناى زندگى دورتر ، يا در سطح بالاتر است. آنجا كه در مقابل اولى است به معناى آخر كار است (بحارالأنوار ، ج٢٤ ، ص ٣٥٦).