بر حسب اعتبار عقل و امر اعتبارى موجود در نفس و معدوم در اعيان چگونه سبب ذات موجود در اعيان گردد وانگهى احراق حاصل از حرارت امرى وجودى نيست بلكه امرى است عدمى چنانكه خواهى دانست تفصيل اين كلام را بعد از اين فصل.

و نيز اگر وجودى كه گمان رود اينكه او سبب است وجوب ب را موجود در اعيان است هرآينه ذاتى كه موضوع اوست مدخليت در تتميم وجوب دارد زيرا فاعلى كه محتاج است در وجود خود به ماده فعلى از او صادر نشود مگر با مشاركت ماده و ماده وجوب الف ذات الف است پس براى ذات الف شركت در تتميم وجوب خواهد بود و براى لازم ذاتش كه امكان و عدم است نيز شركت در تتميم وجوب خواهد بود و اين محال است پس آشكار شد كه جميع ذوات و ماهيات فائض و صادر از ذات مبدأ اوّل حق جل جلاله هست بترتيب و در سلسله نظام و جملگى خيراتند و شر يا لازم شر كه ناچار در اين عالم روى دهد از ضروريات تضاد است چنانكه تفصيلش را دانستى تعالى الله عما يقول- الظالمون الملحدون علوا كبيرا و لا حول و لا قوة الا به و هو حسبى و نعم المعين و الحمد لله الّذي هو المبدأ الاول و صلى الله على سيدنا محمد و آله الطيبين الطاهرين.