احكام خانواده و آداب ازدواج - مدرسى، سيد محمد تقى - الصفحة ٢٠٧ - ج- رفتار پسنديده

كه خدا به حفظ آن امر فرموده نگهدارند، وآن زنان را كه از نافرمانيشان بيم داريد (بايد نخست) آنها را موعظه كنيد، (اگر مطيع نشدند) از خوابگاه آنها دورى گزينيد، (اگر باز مطيع نشدند) آنها را به زدن تنبيه كنيد. اگر فرمانبردارى كردند از آن پس ديگر راه بيداد پيش نگيريد وخدا بزرگوار وعظيم الشأن است.»

اين آيه به بهترين شكل ممكن وبر پايه بينشهاى زير روابط زناشويى را سامان مى‌دهد:

الف- جامعه بايد نظم داشته باشد، وبراى اين نظم بايد ارزشهايى حاكميت يابند كه از تجاوز وسركشى جامعه جلوگيرى كند، اين نظم وساماندهى با خانواده وپيوند ميان زن وشوهر آغاز مى‌شود، اما در اين ميان چه كسى رهبرى مى‌كند؟

اسلام بى‌نظمى را برنمى تابد چنان كه طبيعت، آن را باز مى‌زند، ولى از آن جا كه خداوند مرد را به گونه‌اى آفريده كه رهبرى در سرشت او قرار گرفته، لذا در تشكيلات خانواده او رهبر است در حالى كه زن فطرتاً با همراهى واطاعت آفريده شده است.

ب- اگر اسلام حق رهبرى را در خانواده به مرد مى‌دهد، هدفى جز آن ندارد كه حالت رهبرى را در وجود او سامان بخشد وچارچوب مناسبى براى اين حالت مشخص كند كه مرد را از تجاوز آن باز مى‌دارد.

وقرآن براى بيان اين مطلب واژه «قوّام» را به كار برده است، واين لفظ مسؤوليت ساماندهى مستمر امور همسران توسط مردان را معنا مى‌دهد، كما اين كه در بردارنده مفهوم مسؤوليت كامل در امور آنهاست.