احكام خانواده و آداب ازدواج - مدرسى، سيد محمد تقى - الصفحة ١٦٠ - ٤- احكام عقد موقت

بدين ترتيب وجود دو شرط در متعه را دانستيم: اجرت (مهر) ومدت.

٤- اين بر پايه توافق اوليّه ميان دو طرف است، ولى مى‌توان اين توافق را بر حسب رضايت طرفين تغيير داد، پس زن مى‌تواند قدرى از اجرت خود را ببخشد چنان كه مرد مى‌تواند مقدارى از مدت را ناديده بگيرد.

حديث شريف:

١- در تفسير عياشى به نقل از محمد بن مسلم آمده است كه از ابو جعفر عليه السلام روايت مى‌كند كه فرموده است: «جابر بن عبد اللَّه از پيامبر صلى الله عليه و آله روايت كرده كه آنان به همراه پيامبر جنگيدند ومتعه را براى آنان حلال كرد وحرام نشمرد، وعلى عليه السلام مى‌فرمود: اگر عمر بر من پيشى نمى‌گرفت (در تحريم متعه) كسى زنا نمى‌كرد مگر نگون بخت، وابن عباس مى‌گفت (واين آيه را مى‌خواند): هر آنچه از زنها را متعه كرديد مدتش مشخص باشد وحتماً مزد آنها را بدهيد، واينان بدان آيه كفر ورزيدند وپيامبر صلى الله عليه و آله آن را حلال كرد وحرام نشمرد.» [١]

٢- از در المنثور به نقل از ابن ابى حاتم روايت شده كه ابن عباس گفته است: «متعه زنان در آغاز اسلام بوده است، بدين ترتيب كه مردى به شهرى مى‌آمد وكسى را همراه نداشته كه زمين زراعى‌اش را اصلاح، دارايى وكالايش را حفظ كند وبه همين سبب با زنى تا زمانى كه به نظر مى‌رسد كارهايش انجام مى‌گردد ازدواج مى‌كرده وآن زن هم‌