سوم- امّا كسى كه عادت عدديّه دارد، از جهت عدد روزها بايد به عادت خودمراجعه‌كند، امّااز جهت وقت وزمان بايد به مشخّصات و نشانه‌ها و قرائن رجوع كند و آن زمانى را كه از نظر او نزديكتر به حيض است، حيض حساب كند.

البتّه اين در صورتى است كه او اطمينان داشته باشد كه حيض او همان ايام عادتش مى‌باشد ولى اگر برخلاف آن اطمينان حاصل كند و از مشخّصات و ساير حالات بفهمد كه روزهاى ديگر، حيض اوست نه ايّام عادت، بايد بر طبق مشخّصات عمل كند (يعنى هر خونى را كه مشخّصات حيض داشته باشد حيض قرار دهد چه درايّام‌عادت باشد يا بعداز آن) زيرا چنانكه قبلًا گذشت حيض يك حالت زنانه است و عادت و غيره فقط نشانه است و بر زن است كه از طريق اين نشانه‌ها، حقيقت را بيابد، سپس به وظيفه خود عمل كند واگر از طريق نشانه‌ها و مشخّصات‌نتوانست حقيقت را بدست بياورد، مخيّراست هر خونى را كه بخواهد براى خود حيض قرار دهد.

٤- مبتدئه و مضطربه‌اى كه هنوز عادت منظّمى پيدا نكرده است، بايد آنچه را مشخّصات حيض دارد، حيض و آنچه را مشخّصات استحاضه دارد، استحاضه قرار دهد بشرطى كه آنچه مشخّصات حيض دارد از سه روز كمتر و از ده روز بيشتر نباشد به گونه‌اى كه زن به اين تشخيص اطمينان نكند، مگر اينكه مشخّصات و نشانه‌هاى خون طورى باشد كه او را عرفاً مطمئن گرداند كه او در حالت حيض است و دراين صورت عمل به مشخّصات و نشانه‌ها كفايت مى‌كند هر چند آن دو شرط هم موجود نباشد و اللَّه العالم.