دوم وقوف عرفات (مسأله ٨٣٣): عرفات بيابانى است كه حدود آن عبارتست از عرنة، ثويه، ذي المجاز، مأزمين، نمرة، كه همه اينها خارج از موقف بوده ووقوف در اينها جايز نيست.
(مسأله ٨٣٤): جبل الرحمة در صحراى عرفات، ظاهرا از موقف بوده ولى وقوف روى كوه مكروه مىباشد و مستحب است وقوف در دامنه كوه از طرف چپ بأشد.
(مسأله ٨٣٥): وقوف در عرفات بايد از روى قصد و اختيار بأشد و اگر كسى تمام وقت را در خواب و يا بيهوش بأشد وقوف أو صحيح نيست.
(مسأله ٨٣٦): وقوف در عرفات از أول ظهر تا غروب روز نهم ذي الحجة است واظهر أين است كه تا يك ساعت بعد از ظهر نيز مىتواند وقوف را تأخير نمايد.
(مسأله ٨٣٧): وقوف در تمام أين وقت، هر چند واجب است و ترك كننده آن از روى عمد گناهكار مىباشد ولى تمام أين وقت، ركن نيست بلكه ركن، مسماى ماندن در آنجا است.
(مسأله ٨٣٨): مراد از وقوف، حاضر بودن در عرفات است چه نشسته، چه در حال حركت، چه سواره، چه پياده بأشد.