احكام بانوان - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ١٢١ - زنانى كه روزه بر آنها واجب نيست

خودشان ضرر داشته باشد، نه روزه واجب است و نه كفّاره، ولى بعداً بايد روزه‌هايى را كه نگرفته‌اند قضا نمايند.

مسأله ٤١٧- اگر كسى پيدا شود كه بدون اجرت، بچّه را شير دهد، يا شخصى پيدا شود كه اجرت دايه را بى‌منّت بپردازد، در اين صورت روزه گرفتن واجب است.

سؤال ٤١٨- زنى ٦٣ ساله هستم كه شش بچّه به دنيا آورده‌ام، در دوران حاملگى و شيرخوارگى بچّه‌هايم (حدود ١٢ سال) نتوانستم روزه بگيرم، پس از آن نيز تاكنون هر وقت خواستم روزه بگيرم دچار خونريزى معده شده، و با توصيه پزشكان روزه نگرفته‌ام، حال تكليف بنده چيست؟

جواب: در حال حاضر شما مكلّف به روزه نيستيد، و احتياط آن است كه اگر قدرت داريد براى هر روز به اندازه يك مدّ طعام به شخص مستحقّى بدهيد، همچنين نسبت به ايّام گذشته كه روزه نگرفته‌ايد و تا سال بعد هم توانائى بر روزه نداشته‌ايد.

سؤال ٤١٩- دخترى كه به سنّ بلوغ رسيده، ولى به واسطه ضعف جسمانى توان روزه گرفتن در ماه مبارك رمضان ندارد، و بعد از ماه مبارك هم تا سال بعد نمى‌تواند قضا كند، حكمش چيست؟

جواب: بايد كفّاره مُدّ طعام بدهد؛ يعنى براى هر روز معادل ٧٥٠ گرم گندم، يا مانند آن، به فقير بدهد و قضاى اين روزه‌ها بر او واجب نيست.

سؤال ٤٢٠- كفّاره مذكور در سؤال قبل بر عهده كيست؟ خود دختر، يا پدرش، يا شوهر آينده‌اش؟

جواب: كفّاره بر عهده خود اوست؛ هرگاه مالى داشته باشد.

روزه‌هاى حرام و مستحب‌

مسأله ٤٢١- روزه گرفتن زن (روزه مستحبّى) در صورتى كه حقّ شوهرش از بين برود بدون اجازه او جايز نيست، و اگر حقّ او از بين نرود نيز بنابر احتياط واجب بايد با اجازه شوهر باشد.