ولايت نامه اميرالمؤمنين (ع) - علي خان خاكي - الصفحة ٣٠١

{ بر آستان شهى سر نهادم از سرِ صدقكه درگَهَش ز شَرَف قبله قبايل شد } { امير وسرور مردان ، علىّ عالى قدركه عقل پى به كمالش نبرد و راجل شد } { شهنشهى كه در اجراى شرع احكامشحديث او ز همه ، قاطع دلايل شد } { شد « إنمّا » ز سما در ولايتش منزلچو « هل أتى » كه ز بهر عطاش نازل شد } { شكست قدر سپهر از علوّ منزلتشپىِ شكستن بت ، چون نبيش حامل شد } { به ضرب دست ولايت چو در ز خيبر كَندفلك ، شاكر آن ساعد واَنامل شد } { خلافتش چو به روز غدير يافت قراردعاوى همه اهل خلاف ، باطل شد } { شراره غضبش تا نسوزد اعدا رازلال مرحمتش در ميانه حايل شد } { نهال دوستيش بر سرى كه سايه فكَندز صفحه دل او مهرِ غير ، زايل شد } { به راه عترت او هر كه جان نثار نكردز جهل ، در طلب جاه خويش ، كاهل شد } { ز بحر فيض وعطايش كسى كه لب تَر كردمحيط دانش ومستجمع فضايل شد }