اخلاق اسلامى - يوسفيان، نعمت الله؛ الهامي نيا، علي اصغر - الصفحة ١٦ - ب - سخنان بيهوده

منظور خوشيها و لذتهاى زودگذر و ظاهرى است كه نصيب انسان مى‌گردد و انسان با رو كردن به آن، فريب زيبايى ظاهرى‌اش را مى‌خورد بدون اينكه از حقيقت آن آگاهى داشته باشد.

ب- سخنان بيهوده:

يكى ديگر از موارد لهو، مشغول شدن به سخنان بيهوده است كه انسان را از ياد خدا باز مى‌دارد. قرآن كريم مى‌فرمايد:

«وَ مِنَ النَّاسِ مَنْ يَشْتَرِي لَهْوَ الْحَدِيثِ لِيُضِلَّ عَنْ سَبِيلِ اللَّهِ»[١]

از مردم كسانى هستند كه مشترى سخن لهو مى‌گردند تا بدين وسيله ديگران را از راه خدا گمراه كنند.

سخن لهو، سخن مشغول كننده، سرگرم كننده و غافل كننده از حق است. سخنان بى ارزش، افسانه سراييها، رمّانهاى تخيّلى، جكهاى مسخره و وقت كشى و انحرافى و در راستاى نيشخند زدن به ارزشهاى اسلامى و انسانى كه حاصل آنها گمراهى و دور شدن از راه خداست، همه مصاديق لهو است.

گوش دادن به سخنان بيهوده؛ چنان كه حرف بيهوده زدن، مصداق لغو ومايه دورى از خداست، گوش دادن و توجه كردن به آن نيز موجب فراموشى ياد خداست.

قرآن كريم مى‌فرمايد:

«إِنَّ السَّمْعَ وَ الْبَصَرَ وَ الْفُؤادَ كُلُّ أُولئِكَ كانَ عَنْهُ مَسْؤُلًا»[٢]

بدرستى كه گوش، چشم و دل، همه مورد سؤال واقع خواهند شد.

امام سجاد عليه‌السلام در «رسالة الحقوق» درباره حق گوش چنين مى‌فرمايد:

«امّا حق گوش، آن است كه او را پاك نگهدارى و جز به كلماتى كه از دهان بزرگان خارج مى‌شود و چيزى در دل تو ايجاد مى‌كند يا اخلاق نيكويى از آن پديد مى‌آيد،

[١] - لقمان، آيه ٦

[٢] - بنى اسرائيل، آيه ٣٦