احکام عبادی - یوسفیان، نعمتالله - الصفحة ٥٧ - نماز آیات
١- كسى كه نماز قضا دارد، بايد در خواندن آن كوتاهى نكند، ولى واجب نيست فوراً آن را به جا آورد. (م ١٣٧٢)
٢- تا انسان زنده است اگر چه از خواندن نمازهاى قضاى خود عاجز باشد، ديگرى نمىتواند نمازهاى او را قضا نمايد. (م ١٣٧٨)
٣- قضاى نمازهاى يوميّه، لازم نيست به ترتيب خوانده شود، مثلًا كسى كه يك روز نماز عصر و روز بعد نماز ظهر را نخوانده، لازم نيست اوّل نماز عصر و بعد از آن نماز ظهر را قضا نمايد. (م ١٣٧٥)
٤- كسى كه چند نماز از او قضا شده و شماره آنها را نمىداند، مثلًا نمىداند چهار تا بوده يا پنج تا، چنانچه مقدار كمتر را بخواند كافى است. همچنين اگر شماره آنها را مىدانسته و فراموش كرده، اگر مقدار كمتر را بخواند كفايت مىكند. (م ١٣٨٣)
٥- نماز قضا را با جماعت مىشود خواند؛ چه نماز امام جماعت، ادا باشد يا قضا و لازم نيست هر دو يك نماز را بخوانند، مثلًا اگر نماز قضاى صبح را با نماز ظهر يا عصر امام بخواند اشكال ندارد. (م ١٣٨٨)
٦- قضاى نمازهايى كه در وطن يا محلّ اقامت، فوت شده، تمام و قضاى نمازهايى كه در سفر بدون قصد ماندن ده روز فوت شده، شكسته است. [١]
٧- كسى كه نماز قضا دارد مىتواند نماز مستحبى بخواند. (م ١٣٧٣)
٨- نماز مستحبى جاى قضاى نماز واجب را نمىگيرد. [٢]
نماز آيات
نماز آيات بهواسطه چهار چيز واجب مىشود:
١- گرفتن خورشيد؛
٢- گرفتن ماه، اگر چه مقدار كمى از آنها گرفته شود و كسى هم از آن نترسد؛
٣- زلزله اگر چه كسى هم نترسد؛
١- استفتاءات، ج ١، ص ١٨٢.
٢- همان، ص ١٨٧.