احکام اسلامی - پژوهشکده تحقیقات اسلامی - الصفحة ١٣١ - امانتداری

احداث چيزهايى كه از بو، دود يا صدايش اذيت مى‌شود و ... [١]

امانتدارى‌

اگر انسان، مال خود را به كسى بدهد و بگويد نزد تو امانت باشد و او هم قبول كند، بايد به احكام امانتدارى عمل كند. (م ٢٣٢٧) اين احكام به قرار زير است:

١- كسى كه نمى‌تواند از امانت نگهدارى كند، بنابر احتياط واجب، نبايد قبول كند. (م ٢٣٣٠).

٢- كسى كه چيزى را امانت مى‌گذارد، هر وقت بخواهد مى‌تواند آن را پس بگيرد؛ و كسى كه امانت را قبول مى‌كند، هر وقت بخواهد مى‌تواند آن را به صاحبش بر گرداند. (م ٢٣٣٢).

٣- كسى كه امانت را قبول مى‌كند، اگر براى آن جاى مناسبى ندارد، بايد جاى مناسبى تهيه كند؛ مثلًا اگر پول است و در خانه نمى‌تواند نگهدارى كند، به بانك بسپارد.

٤- امانتدار بايد طورى از امانت نگهدارى كند كه مردم نگويند در امانت خيانت و يا در نگهدارى آن كوتاهى كرده است. (م ٢٣٣٤).

٥- اگر امانت مردم از بين برود:

الف- اگر امين در نگهدارى آن كوتاهى كرده، بايد عوض آن را به صاحبش بدهد.

ب- اگر كوتاهى نكرده و به طور اتفاقى آن مال از بين رفته، مثل اين كه سيل برده است، امانتدار ضامن نمى‌باشد و لازم نيست عوض آن را بدهد. (م ٢٣٣٥).

[١] تحرِیر الوسِیله، ج ١، ص ٢٠٢ ـ ٢٠٤، مسألة ١٧.